अध्यात्मको सहारा लिन ।

( १ ) अध्यात्मको सहारा लिन ।

१९९७ ( विसं २०५४ )
स्थान – वाराणसी
पर्व – महा शिवरात्री
विद्याभूमि एवं तीर्थस्थल वराणसी ( बनारस / काशी ) मा अन्तर्राष्ट्रिय सिद्धाश्रम साधक परिवारद्वारा शिविरको अायोजना गरिएको थियो । निखिल चेतना केन्द्र, बुटवलको अगुवाइमा नेपालको विभिन्न स्थानबाट शिविर जानेहरूको एक टोली पनि त्यहाँ गएको थियो । कमला र म पनि सहभागी बनेका थियौं । विशेष परिचितहरूमा निर्मल र जमूना राजभण्डारी थिए । टोली नेता डा. एस के धिताल थिए । बस यात्राबाट बनारस पुग्यौं । पावन भूमिमा भब्य शिविर लागेको थियो । शिविर शानदार तवरले संचालन भएको देखें । धार्मिक शिविरमा कतै पनि नेता र राजनीति पसेको देखिन । गुरू भजन , शिव भजन , शिव नृत्य र गुरू प्रवचन अादि मलाई अति नै राम्रो लाग्यो । गुरू दीक्षा लिई सकेपछि महाशिवरात्रीको दिनमा नै शक्तिपात दीक्षा लिने निश्चय गरें । मेरोनिम्ति बगलामुखी दीक्षा लिनु पर्छ भन्ने गुरू बचन भयो । कारण म समस्यामा जेलिएको थिएँ । त्यो बेला मेरो ग्रह दशा राम्रो चलिरहेको थिएन । पंडितजन त्यस्तै भन्थे । फटाहा ,फोहरी र घिन नमान्नेहरूले नाजायज फाइदा लिन नपाएकोमा मलाई भ्रष्टाचारको झुट्ठा मुद्दामा फँसाएका थिए । उपायको खोजिमा म बनारस पुगेको थिएँ । अध्यात्मको सहारा लिन ।

२ डाक्टरलेझैं पूर्जी दिए ।

पुगेको भोलिपल्ट धेरै जसो मानिसहरू गुरूलाई भेट्न होटलमा गए । हामी पनि गयौं । अाधी घंटाको प्रतिक्षापछि भेट्ने पालो अायो । समस्या बताएँ । गुरूको माइला छोरा कैलाशचन्द्र श्रीमालीले भन्नु भयो – “ दोनो हात दिखाअो ।“ तुरून्तै देखाएँ । पुनः वहाँले भन्नु भयो “ चरण प्रणाम करो “ । अर्थ थियो -खुट्टामा ढोग । म अचम्म माने । मन अलमलमा प-यो । अनायासै ढोग्नु पर्दा अात्तिएँ । मैले यसरी कसैलाई ढोगेकै थिएन, जीवनमा । अामाबुबा मेरो चेतना नफुर्दै बितेका हुनाले गोडामा ढोक्नै परेको थिएन । केही प्रतिक्रिया गरिन ,मैले । पहिले गुरूलाई ढोगें । अर्को पल्ट वहाँको छोरालाई । गुरूले डाक्टरलेझैं पूर्जी दिए । लेखिएको थियो – बगलामुखी । मन दुविधामा प-यो । किन ढोगाए मलाई ? हुन त अरूहरूले पनि लम्पसार परेर ढोगी नै रहेका थिए । किन हात देखा भने मलाई ?

( ३ ) बनारसमा गुरू भेट्टाएँ ।
सन् १९९७ ( विसं २०५४ ) महाशिवरात्रीको दिन बगलामुखी शक्तिपात दीक्षा लिने भएँ । प्रातः स्नान गरी मन,बचन र कर्मले शुद्ध भएर दीक्षाको लाईनमा बसें । मन शान्त थियो । कुनै नकारात्मक सोच थिएन, मस्तिष्कमा पनि । अरूले चीया पिए । मलाई पनि पिए हुन्छ भने । तर मन मानेन । पानी पनि बारें । रूघा भने मच्चिएर लागेको थियो । महाशिवरात्रीको पावन दिनमा दीक्षा लिन अवसर पाएकोमा म खुसी थिएँ ।
गुरूले शक्तिपात दीक्षा दिदा वहाँको अाँखामा हेरी रहनु पर्ने बताइयो । दीक्षा पश्चात गोडामा ढोग्न हुन्न भन्ने पनि सिकाइयो । तर धेरैले ढोगेको देखें । मेरो पालो अायो । गुरूले मेरो अाज्ञा चक्रमा बुढी अौंलाले तलमाथि गरेर घोट्नु भयो । मैले अाफ्ना दुबै अाँखा गुरूको नजरसंग जुधाई राखें । निर्मल राजभण्डारीले फोटो खिचे । मैले बगलामुखी दीक्षा पाएँ । मलाई दीक्षा प्रदान गर्ने ब्यक्तित्व थिए – डा.श्री नारायणदत्त श्रीमाली । बनारसमा गुरू भेट्टाएँ ।

४ श्रद्धापूर्वक लिएको दीक्षाकै पहिला परीक्षा गर्नु जरूरी छ भन्ने अडान लिएँ ।
दीक्षा कार्यक्रम सकिएपछि शिव भजन एवं गुरू भजन प्रस्तुत हुन थाल्यो । शिव नाट्यहरू बनारसकै कलाकारहरूले प्रस्तुत गरे । वीच-वीचमा गुरूज्यूबाट अाशिर्वचन र विभिन्न किसिमका शक्तिपात दीक्षा प्रदान हुंदै गयो । दीक्षाकोलागि पहिलेनै पूर्जी काट्नु पर्दथ्यो । विशेष दीक्षाको विशेष मुल्य चुकाउनु पर्थ्यो । मैले पनि बगलामुखी दीक्षाकोलागि भारू तिन हजार एकसय बुझाएको थिएँ । मेरी संगिनीले पनि दीक्षा लिईन् । गुरू च्यादर, जपमाला र गोमुख, गुरू चित्र र मन परेको साहित्य खरिद गर्दा हाम्रो खर्च सकिन लाग्यो । हाम्रो जस्तो हालत अरूहरूको पनि रहेको चाल पाईयो ।

( ५ ) कार्यक्रम संचालकले अनेक समस्याका समाधाननिमित्त चत्कारिक दीक्षाहरूको घोषणा गर्दै गए । रेटमा थोरै छुट दिन थालियो । दीक्षा लिन लालायितहरूले सुनारको पसलमा गएर अाफ्ना गहना बेच्न पनि शुरू गरे । कमलाले पनि एक-दुई गहना बेच्ने इच्छा गरिन् । मैले भीटो लगाएँ । श्रद्धापूर्वक लिएको दीक्षाकै पहिला परीक्षा गर्नु जरूरी छ भन्ने अडान लिएँ । हामीवीच नमीठो विवाद पनि भयो । हामीसंग फर्कने भाडा र बाटोमा चीया पिऊने खर्च मात्र थियो । बुटवल र तानसेनबाट सहभागी केही महानुभावहरूले प्रायः सबै जसो दीक्षा थापे । डोकोभरी नोट ल्याएर निधारभरी दीक्षा थापेको दृश्य देखेर म जिल्ल परें ।

( ६ ) बुद्ध धर्मको हाराहारीमा यो कार्यक्रम विस्तार हुनसक्छ

मंडाकिनी मैदानमा लगाइएको पंडालमा खचाखच भरिएको थियो। निरन्तरको भजन र गुरूको संभाषणले कार्यक्रममा पूर्ण अध्यात्म रसले भरिएको थियो । मनबाट दुःख,पीर र बाधाहरू हटेको अनुभव हुन्थ्यो । सांसारिक मोह बन्धनबाट मुक्त भएको जस्तो भान पर्थ्यो । सहभागीहरू अापसमा शिवीरको भब्यताबारे चर्चा गर्थे । मैले पनि अाफ्नो विचार राखें – यस्तो अध्यात्मिक कार्यक्रमले ब्यापकता पाउन सके मानव कल्याणमा थप अायाम थपिने छ । बुद्ध धर्मको हाराहारीमा यो कार्यक्रम विस्तार हुनसक्छ । तर शिविर अायोजक र गुरूका सहयोगीहरूले कार्यक्रमलाई द्रब्यप्रधान नबनाअोस् । ( क्रमशः)

( ७ ) अाध्यात्मिक कार्यक्रमले ब्यक्तिको जीवनको केही पक्षमा रूपान्तरण ।

बनारस शिविरमा अन्तराष्ट्रिय सिद्धाश्रम साधक परिवारको अाध्यात्मिक कार्यक्रमले ब्यक्तिको जीवनको केही पक्षमा रूपान्तरण / परिवर्तन ल्याएको चर्चा सुनें । साँचो रहेछ । केही महानुभावहरूलाई मैले पहिल्यैदेखि चिनेको थिएँ । ती मैले अादर गर्दै अाएका पनि थिए । उनीहरू धार्मिक भए छन् । उनीहरू मनकारी भए छन् । दाता पनि हुन थालेछन् । सामाजिक पनि भएछन् । सामाजिक उत्तरदायित्व बहन गर्ने भएछन् । पहिले जड थिए । सरल भएछन् । मलाई खुसी लाग्यो । तर मेरो बुद्धिले केही अपाच्य पक्ष पनि देख्यो ।

( ८ ) “ जितना लुट सको तो लुट लो । “

तर मेरो बुद्धिले केही अपाच्य पक्ष पनि देख्यो । पहिला त सोचें, मेरो भ्रम होला भनेर । मेरो सोचाइ निष्कर्षमा पुग्यो । डा. श्रीनारायणदत्त श्रीमाली मन्त्र तन्त्र यन्त्र विज्ञान र ज्योतिषशाश्त्रका स्थापित ब्यक्तित्वलाई ऊँचाइमा पु-याउन उनका शिष्य, अनुयायी र अायोजकले गरेको कार्यकलाप अतिशयोक्तिपूर्ण लाग्यो । केही सहभागीहरू पटक-पटक नारा घन्काउँथे । उदघोषक केही समयको अन्तरालमा विभिन्न सांसारिक समस्या समाधान गर्ने शक्तिपात दीक्षा घोषणा गर्थे । सहुलियतकासाथ दीक्षा प्रदान गर्न डा.श्रीमालीलाई अनुनय विनय गरी चरणमा ढोग्थे । दीक्षा प्रदान गर्दै जाँदा वहाँ लखतरान हुन्थे । पहिलो पटक सहभागी भएकोले होला म चकित परें । म बिरक्त भएँ । अाफ्नो समापन अाशिर्वचन मन्तब्यमा डा.श्रीमालीज्यूले अाफु संसारमा दुई वर्ष अरू रहने हुंदा जति दीक्षा लिई लाभान्वित हुने हो होऊ भने । वहाँ कै बोलीमा यस्तो बोल्नु भएको थियो – “ जितना लुट सको तो लुट लो । “ उच्चतम मर्यादाकासाथ महाशिवरात्रीका दिन बगलामुखी दीक्षा थापेको मान्छे – म बिद्रोही हुन पो थालें । अर्को दिन बिहान सबेरै अापसमा भेटघाट हुंदा “ जय गुरूदेव । “ भनेर अभिवादन गर्थे सहभागीहरू । मैले भन्न थालें – “ जय पशुपितनाथ ।“

( ९ ) कुनै महात्माले “ छु मन्तर “ गरेर कोही पनि समस्या मुक्त हुंदैन

बनारस शिविरको केही कृत्रिमताले मलाई ब्यक्तिगत रूपमा चित्त बुझेन । एक वर्ष पहिले भाग लिई सकेकी परिवार कमला र मित्र जमूना राजभण्डारीको परामर्शमा म भाग लिन गएको थिएँ । मलाई शिविरको माहौलबारे स्पष्ट बताउन नसकेकोमा कमलासंग असन्तोष जनाएँ – “ जीवनमा गर्नु पर्ने संघर्ष गर्न म सधैं तैयार हुन्थें, छु पनि। कुनै महात्माले “ छु मन्तर “ गरेर कोही पनि समस्या मुक्त हुंदैन । भोग्नु पर्ने कुरा त भोग्नै पर्छ । मैले नैतिकता पालन गरेकै छु। शिक्षा क्षेत्रमा निःस्वार्थ सेवा गरिरहेकै छु । ईमान्दारीता पालन गरेकै छु । कुअन्न खाएकै छैन । बाबुको सम्पत्ति त खानु परेन भने अरू कसैको त के कुरा ? अाफ्नै पौरख खाने हामीलाई कस्को अपुताली खानु छ र,अब ? मानिस अज्ञान छन् । केही न केही न अभावले पीरोलिएका हुन्छन् । छिटो समाधान चाहान्छन् । लोभमा पर्दा बिपत पनि अाई पर्छ । मलाई यस्तो जालोमा पर्नु छैन । ”

( १० ) कसै कसैलाई गुरू दीक्षा पश्चात बिद्रोही बनाउँछ ।

काशी / बनारस स्थित पवित्र गंगामा स्नान , काशी विश्वनाथको दर्शन, संकटमोचन हनुमान मन्दिरमा पूजन र विभिन्न मठ मन्दिरको दर्शनको मीठो संझना लिएर हामी घर फर्क्यौं । तर मनमा शिविरको टर्रो सम्झना बाटोभरि नै मथिंगलमा रह्यो । केही सहयात्रीहरूले मेरो तीखो प्रतिक्रिया प्रति सकारात्मक सोचाइ राखी भने – कसै कसैलाई गुरू दीक्षा पश्चात बिद्रोही बनाउँछ । यो नराम्रो लक्षण होइन । कमलालाई मैले भने , “ बुटवल पुगेपछि गुरू च्यादर, जप माला,पोष्टर,कुमकुम र साहित्य सबै सिद्धबाबाको मन्दिरमा समर्पण गरिदिन्छु । यो धर्म मान्ने होइन । चाहियो भने रामनामी च्यादर पशुपतिनाथ मन्दिरमा किनौला । “

( ११ ) गुरूको तसबीर यथास्थानमा रहन दिएँ ।

बनारस शिविरको उहापोह बोकेर बुटवल अाईपुगेको भोलिपल्टै विहान गुरू च्यादर, जप माला,पोष्टर,कुमकुम र साहित्य सबै बोकेर सिद्धबाबा मन्दिर गएँ । ती सामग्री बनारसबाट ल्याएको भनी त्यहाँको पूजारीलाई दान गरें । कमलाले मलाई रोकिन् । तर मैले अाफ्नो हठ छाडिन । कमला चुपचाप बसिन् । कुनै प्रतिवाद गरिनन् । मनमा दुविधा त रही रह्यो । हामी काठमाण्डौं घर अाई पुग्यौं । घरको पूजा कोठामा कमलाले एक वर्ष पहिले बनारसैबाट ल्याएको गुरूको सन्यासी तसबीर थियो । त्यसलाई पनि बागमती नदीमा प्रवाहित गरिदिन्छु भनेर त्यो तसबीर निकाल्न खोजें । निकालौं कि ननिकालौं भनेर अलमलमा परें । मनै भित्रबाट प्रेरणा अायो । पूजा गर्दै अाएको तसबीर निकाल्न उचित हुंदैन । फूल अक्षता यस तसबीरलाई पनि चढाउंछु । ( क्रमशः )

( १२ ) सपनामा अाफूलाई गुरू मन्त्र जपिरहेको पाउँथें ।

गुरूको सन्यासीरूपको तसबीर पूजा स्थलबाट नहटेकोमा कमलालाई केही सन्तोष भयो । मलाई पनि हटाउन मन नलागेकोबारे उनलाई बताएँ । तर मेरो मनमा अाज्ञाचक्रमा ( निधारमा ) दीक्षा थापेर मात्र समस्याको समाधान हुंदैन । कर्म गर्नै पर्दछ । म ब्यक्तिगतरूपमा धर्म,सनातन परम्परा,सन्त महन्त महात्मा र धार्मिक साहित्यमा सापेक्ष रही अाएको थिएँ , छु। तर कुनै पनि कुराको अन्धानुशरण गर्ने बानी भने थिएन । अात्म निरीक्षण र वस्तुगत परीक्षण पश्चात नै ठीक बेठीक छुट्याउने गर्दछु । यो प्रबृत्ति निश्चयनै शिक्षण पेसाले बसाएको हो । धेरै लामो समयसम्म मनमा शंका छाइरह्यो । गुरू मन्त्र जपिन । जप्ने माला माला अादि मैले परित्याग गरिसकेको थिएँ । तर सपनामा अाफूलाई गुरू मन्त्र जपिरहेको पाउँथें ।

( १३ ) सपनामा पनि गुरू दीक्षा ?

सपनामा गुरू मन्त्र जप्नुलाई मैले कुनै महत्व दिएको थिएन । वास्ता पनि गर्न छाडे । तर त्यो जप्ने क्रम छुटेन । गुरू दीक्षा एवं बगलामुखी शक्तिपात दीक्षालाई पनि विश्वास गर्न छाडें । केही दिनको ग्यापपछि सपनामा गुरू मन्त्र जप गर्ने क्रम चल्न थाल्यो । यो मलाई हैरान गर्ने क्रम बन्दै गयो । मैले त्यागी सकेको अास्था जागृत भयो । नकारात्मक सोंचमा अलि – अलि सकारात्मक हुन थाल्यो । झण्डै ६ महिनापछि अनुभूति भयो । विहानको समयमा गुरूदेवबाट मलाई गुरू दीक्षा प्रदान गर्नु भयो । म पहेंलो धोती र च्यादर अोढेको थिएँ । म गुरूदेवको सामुन्ने बसेको थिएँ । वहाँले दीक्षा दिनु भयो । झल्याँस बिउँझें । समय हेरें साढे ४ बजेको थियो । अरे, यो के ? सपनामा पनि गुरू दीक्षा ?

( १४ ) मैले छाडेको गुरू शक्तिले मलाई छाडेन ।

सपना देख्नु र सपनामा अाउने दृश्यहरूले ब्यक्तिको जीवनमा केही प्रभाव पार्छ कि पार्दैन भन्ने कुरामा मतान्तर छ। सपना अतृप्त मनोभावनाको परिपुरकको रूपमा अाउने गर्दछ । कुनैबेला सपनाले भविश्यमा अाईपर्ने परिणामलाई अग्रिमरूपमा प्रदर्शित गर्ने गर्दछ । सपनाले वर्तमान जीवनलाई भविष्यमा हुन अाउने क्रियाकलापसंग पनि समन्वय गराउँछ । वर्तमान र भविष्यकोबीच सेतु पनि बन्छ ,सपना । सपनाले वर्तमानलाई भविष्यसंग जोड्ने संकेत दिन्छ । परन्तु सपनाका संकेतहरू बुझ्न र विश्लेषण गर्न सक्नु पर्दछ । सपनाका नतिजाहरू सकारात्मक वा नकारात्मक हुन सक्छन् ।

विपनामा पाएको दीक्षामाथि मलाई विश्वास थिएन । यसर्थ सपनामा गुरूदेवबाट दीक्षा पाएँ । गुरू एक शक्ति हो,ब्यक्ति हैन । त्यो शक्तिले नै अाफू प्रमाणित हुन खोज्यो । मैले छाडेको गुरू शक्तिले मलाई छाडेन ।

( 178 A ) The Prime minister should cancell the the US Visit

The Prime minister should cancell the the US Visit

Since the launching of the Constitution of Nepal, 2015, the Indian diplomats are not feeling happy. The Terai- Madhesh centered parties are agitating for provincial boundary and their rights. More than a month has passed. Numerous general people have been wounded. Approximately 50 have lost their lives. It is feared that India may impose economic ban citing unsecured condition in the boarder. But many have hoped that Prime minister Narendra Modi will not make it happen. In such a situation the US visit of the executive chief of the nation is not considered good. The ambassador or the permanent representative should represent Nepal in the UN Assembly. Otherwise the nation would see the situation of the Panchayat time as the then late King Birendra went for jungle safari for his prey hobby when India imposed economic ban in 1988. Therefore,the Prime minister should cancel his US visit and handle the situation intelligently.

( १७८ ) तीन दलले तराई केन्द्रित सभा गरी स्थिति अवगत गराउनु पर्दछ ।

( १७८ ) तीन दलले तराई केन्द्रित सभा गरी स्थिति अवगत गराउनु पर्दछ ।
दैनिक जीवनका अनुभवहरु
२०७२ साल असोज ७ गते विहिवार

नेपालको संविधान, २०७२ जारी भएदेखि तराई मधेस केन्द्रित पार्टीहरुले अान्दोलन तीब्र पार्दै छन् । ४१ दिन भयो यो क्रम । ब्यापारी, उद्योगी, दिन कमाइ गुजारा गर्नु पर्ने र सर्वसाधारणलाई मर्का परेको स्वरहरू गुंजाएमान भएका छन् । संविधान बारे केही भ्रम पनि सिर्जना भईरहेको हुंन सक्छ । यस्तो भ्रम चीर्न जरुरी छ । संविधानका विशेषताबारे तराईका अाम जनतालाई सुसूचित गर्न ब्रिहत अाम सभाहरु अायोजना गरी तीन दलका शीर्षस्थ नेताहरू तथा जिम्मेवार ब्यक्तित्वहरुले संबोधन गर्नु समयोचित हुंनेछ । वार्ताद्वारा समस्या समाधान गर्न तर्फ सबै पक्ष लाग्नु जरुरी देखिन्छ । तराई वढी भड्कन दिनु हुंदैन ।

( १७७ ) वार्ता र संवैधानिक प्रक्रियानिमित्त हाम्रा नेताहरू संवेदनशील बनुन् ।

( १७७ ) वार्ता र संवैधानिक प्रक्रियानिमित्त हाम्रा नेताहरू संवेदनशील बनुन् ।

दैनिक जीवनका अनुभवहरू
२०७२ असोज ६ गते बुधवार

नेपाल र भारत दुई मुलुक वीच सांस्कृतिक र धार्मिक घनिष्ठ सम्बन्ध छ । पौराणिक सम्बन्धले हेर्ने हो भने भारत ज्वाइ घर हो । नेपाल माइति घर । ज्वाइ ससुराको संबंध छ । जनकपुरका राजा जनककी छोरी सीताको विवाह अयोध्याका राजा दशरथका छोरा श्रीरामसंग भएको इतिहास छ । जनस्तरको यो सम्बन्ध सौहार्द थियो । । छ । रहने छ । कहिलेकांही कर्मचारी वर्गको सामन्ति र हुकुमी स्वभावका कारण खिचखिच हुनु अस्वाभाविक मानिन्न । अहिले नेपालको संविधान २०७२ जारी भएपछि देखिएको अन्योल पनि नोकरशाहहरुको बेचैनी हो । हाम्रा तराई मधेसका नेताहरुको रुवाइको उपज पनि हो भन्ठान्नु पर्छ । नेपाल र भारत दुबै असल छिमेकी हुंन् । हाम्रा प्र म र भारतीय प्र म दुबै असल राजनीतिक कर्मी हुन् । नेपाली जनताको अभिमतको सम्मान भारतीय जनताले पनि गर्ने छन् । तराई मधेसको सीमांकन र अधिकारको प्रत्याभूति छिटो भन्दा छिटो वार्ता र संवैधानिक प्रक्रियाबाट हुनु अत्यावश्यक छ । हाम्रा नेताहरू संव्दनशील बनून् ।

( १७६ ) प्रधानमन्त्रीले अमेरिका भ्रमण स्थगित गर्नु पर्छ ।

( १७६ ) दैनिक जीवनका अनुभवहरू
२०७२ साल असोज ५ गते मंगलवार

नेपालको संविधान २०७२ जारी भ्एको दिनदेखि नै मित्र राष्ट्र भारतका कुतनीतिज्ञहरु मनमा दुखेसो खपी रहेका छन् । तराई मधेस सीमांकन र अधिकारकालागि अान्दोलनरत छन् । महिना दिन भयो । सर्वसाधारण असंख्य रुपमा घाइते भएका छन् । ५० जनाको हाराहारीमा सहादत भई सकेका छन् । अशान्त तराईको मुद्दाले अाफ्नो सीमा सुरक्षाको हितमा भारतले नाकाबन्दी गर्ने हो कि भन्ने अाशंका छ । तर भारतीय प्रधानमन्त्री नरैन्द्र मोदीबाट यस्तो हुंन दिनु हुंने छैन ।यस बेलामा देशको कार्यकारी प्रमुख अमेरिका भ्रमण जानु ठीक हुंदैन । संयुक्त राष्ट्रसंघको महासभामा राजदूत / स्थायी प्रतिनिधीलाई देशको प्रतिनिधित्व गराए हुन्छ । नत्र पंचायतकालमा भारतले अार्थिक नाकाबन्दी गर्दा तात्कालीन राजा वीरेन्द्र शिकार खेल्न गए जस्तो होला । त्यसैले प्रधानमन्त्रीले अमेरिका भ्रमण स्थगित गर्नु पर्छ ।

( १७५) नागरिक मारिनु भएन

( १७५) नागरिक मारिनु भएन

दैनिक जीवनका अनुभवहरू
२०७२ साल असोज ४ गते सोमवार

सार्वभौम जनताले २०७२ साल असोज ३ गतेदेखि संविधान जारी गरे यता नेपालीले बाच्न पाउने मौलिक अधिकार प्रत्याभूत भएको छ । तर तराईमा भएको बिरोध जुलुसमा प्रहरीले भीड नियन्त्रण गर्न गोली चलाउंदा नागरिक मारिएको समचार अाएको छ । हालै सर्बोच्च अदालतले भीड नियन्त्रण गर्दा कुन अवस्थामा गोली चलाउने भन्ने निर्देश दिएको छ । फेरि किन नागरिक मारिएको छ त ? के अब पनि जनता मर्नु पर्ने ? सरकार र जिम्मेवार पक्षले नागरिकको ज्यान जोगाउनु पर्यो ।

( १७४ ) हाम्रा नेता राज नेता बनून् ।

( १७४ ) हाम्रा नेता राज नेता बनून् ।
दैनिक जीवनका अनुभवहरू
२०७२ साल असोज ३ गते

नेपालको सम्विधान २०७२ जारी भयाे । खुसी लागेको छ । जनताका प्रतिनिधिले लेखेकोमा । खर्चिलो र कान्छो संविधान बनेकोमा । दुख पनि लागेको छ । तराई अशान्त छ । छिटै पहिलो संशोधन गरी तराई मधेसको अात्मा पनि सहभागी गराउनु पर्दछ । असन्तोषको बिउ धेरै दिन रोपी रहनु हुन्न ।

अब नेपाली जनताले न्याय पाउने छन् । देश अार्थिक विकास तर्फ लम्कोस् । औद्योगिकीरणले देश स्वरोजगारमूलक होस् । नेताहरु इमानदार र नैतिक बनून् । कुर्सीकालागि लुछाचुंडी झगडा नगरुन् । कुनै बाहिरी गुरुको शरणमा पर्न नजाउन् । हाम्रा नेता राज नेता बनून् ।

( १७३ ) अब प्र.म. को बन्न भनेर कोकोहोलो गर्न दिल्ली दरवार धाउने छैनन् भन्ने विश्वास दिलाउनु परेको छ ।

( १७३ ) अब प्र.म. को बन्न भनेर कोकोहोलो गर्न दिल्ली दरवार धाउने छैनन् भन्ने विश्वास दिलाउनु परेको छ ।

         दैनिक जीवनका अनुभवहरु

        २०७२ असोज २ गते शनिवार

संविधान जारी गर्ने दृढ संकल्प लिई भारतीय प्र. म.का विशेष दूत एस. जय शंकरलाई नेपाली राजनीतिज्ञहरुले आफ्नो देशको समस्या आफै समाधान गर्न सक्छन् भन्ने सुझबुझले परिपूर्ण जवाफ दिएर राष्ट्रिय गौरव बढाएका छन् । आगामी दिनमा पनि राष्ट्रिय हितको विषयमा यस्तै निर्णय लिन सक्नु प-यो ।कुर्सीको कुरालाई लिएर दिल्ली दरवार धाउने प्रबृत्ति त्याग्नु पर्दछ । अब प्र.म. को बन्न भनेर कोकोहोलो गर्न दिल्ली दरवार धाउने छैनन् भन्ने विश्वास दिलाउनु परेको छ ।

( १७२ ) नेपालको राजनैतिक ट्रेकिंगमा मोदी चिप्लिए ।

( १७२ ) नेपालको राजनैतिक ट्रेकिंगमा मोदी चिप्लिए ।
                     दैनिक जीवनका अनुभवहरु
                    २०७२ साल असोज १ गते शक्रवार
                                         
        नेपालको संविधान सभामा गत वर्ष मित्र राष्ट्र भारतका प्रधान मन्त्री नरेन्द्र मोदीले संबोधन गर्दा रृषि मनले १०० वर्षलाई पुग्ने गरी संविधान बनाउन शुभेच्छा ब्यक्त गरेका थिए ।सार्वभौंम नेपालको कदर र प्रशंसा गरेका थिए ।२०७२ बैशाख १२ को महाभूकम्पमा नेपाललाई असल र घनिष्ठ छिनेकीको नाताले भारतको तर्फबाट तदारुकतासाथ आपतकालीन राहत र मानवीय सहयोग पु-याएका थिए ।मोदी नेपालीको मन-मनमा छाएका थिए ।

  संविधान लेखनको प्रक्रिया निर्णायक विन्दुमा आइ पुग्दा मोदी सरकारको नेपालप्रति अस्वाभाविक चासो देखा प-यो ।नेपालकालागि भारतीय राजदूत रन्जित रेले १५ दिन प्रक्रिया रोकेर भए पनि तराई-मधेसको मुद्दा संबोधन हुनु पर्ने आफ्नो सरकारको सन्देश सुनाएका थिए ।प्रमुख दलका प्रमुख नेताहरूलाई घर घरै भेटेर चासो राखेका थिए । दलहरुले पनि विषयको गाम्भिर्यतालाई बुझी दुई दिन भए पनि संविधान लेखनको प्रक्रिया स्थगन गरेर मार्ग प्रशस्त गरे । तर समाधानकोलागि बाटो खुल्न सकेन । संविधान लेखन प्रक्रिया पुन: शुरु भयो । अत्यधिक बहुमतले संविधान जारी भयो । सभासदहरुले हस्ताक्षर गर्ने र सभा मुखले प्रमाणीकरण गर्ने दिन पारेर भारतीय प्रधान मन्त्री मोदीले आफ्ना विशेष दूतका रुपमा विदेश सचिव एस.जयशंकरलाई राजधानी पठाए । विदेश सचिव जय शंकर ले राष्ट्रपति लगायत तीन दलका नेताहरु र आन्दोलित नेताहरुसंग भेट गरे । प्र.म. मोदी सरकारको तर्फबाट खुसी प्रकट  गरे, प्रशंसा गरे । साथै आफ्नो गहिरो चासो राखे । जिम्मेदार दलका नेताहरुले नेपालको आन्तरिक समस्या आफै समाधान गर्न सक्षम रहेको दृढ़ सन्देश सुनाए । सहयोग र सद्भावको नाममा तीनतिर सीमा जोडिएको छिमेकी मित्रराष्ट्रले आवश्यकता भन्दा बढी चासो दिएको आम नेपालीको ठम्याइ छ ।

यसै क्रममा अर्का छिमेकी घनिष्ठ मित्र राष्ट्र चीने सर्व प्रथम खुसी चाहेर ग-यो । नेपालको राजनैतिक ट्रेकिंगमा मोदी चिप्लिए ।यहाँनिर  भारतीय पुरातन Buaucracy को चक्रब्यूहमा मोदी फंसे । 

 हामी विश्वस्त छौं, हाम्रा नेताहरु कुर्सीकोलागि अब दिल्ली धाउने छैनन् । आफ्नो समस्या आफै समाधान गर्ने छन् ।

( १७१ ) संविधान आउने भयो देशकै उपलब्धि : हिन्दू राष्ट्र रहेन जनतामा निराशा बृद्धि

( १७१ ) संविधान आउने भयो देशकै उपलब्धि : हिन्दू राष्ट्र रहेन जनतामा निराशा बृद्धि
            दैनिक जीवनका अनुभवहरु
           २०७२ साल भाद्र ३० गते बुधवार
आज संविधान सभाले नेपालको संविधान दुई तिहाई भन्दा बढी मतले पारित गर्यो । केही औपचारिकता पूरा गरी २०७२ असोज ३ गते अपरान्ह जारी हुंने निश्चित भएको छ । करीब ६ वर्ष समय र लगानी ६-७ खर्ब खर्च गरी संसारकै महंगो संविधान बन्यो । यो देशकै उपलब्धि हो । धन्यवाद । साधुवाद । सम्बन्धित सभासदहरुलाई । क्याबात राप्रपा नेपाल लाई । हारेर पनि जित्यो यो पार्टीले । हिन्दू धर्म कायम गराउन सकेन , हाम्रो नेपालमा । ९० % भन्दा बढी जनताले हिन्दू धर्मको पक्षमा राय सुझाव दिएको थियो । त्यसको कदर गर्न नसक्नु सभासदहरूको कमजोरी हो । 

देशमा शान्ति छाओस् ।न्याय होस् ।  अमन चैन होस् । विकास होस् । युवालाई रोज़गार होस् । नेता जनउत्तरदायी होस् ।

हिन्दू राष्ट्र रहेन जनतामा निराशा बृद्धि त हुन्छ नै । पशुपतिनाथ हुनु हुन्छ । वहाँ नै हिन्दू धर्मको संरक्षक हुनु हुन्छ ।

tn pas cher nike tn pas cher golden goose saldi golden goose saldi golden goose saldi golden goose saldi golden goose saldi golden goose saldi air jordan pas cher air jordan pas cher jordan pas cher air jordan pas cher air jordan pas cher hogan outlet online hogan outlet hogan outlet online hogan outlet online hogan outlet online hogan outlet online hogan outlet online hogan outlet online scarpe casadei outlet scarpe casadei outlet scarpe casadei outlet scarpe casadei outlet scarpe casadei outlet